มะคุเทศน้อยแห่งดอยปุย
ทริปนี้หมูหิน.คอม พาแอ่วดอยปุยเชียงใหม่เจ้า...เรามาดูกันดีกว่า  ว่าจากการที่เราไปเที่ยวดอยสุเทพขึ้นไปสักการะบูชาแล้ว  หากขับรถขึ้นไปอีกจะมีอะไรให้ดูอีกมากมายเลยครับ

          ดอยปุยไงครับ  ดอยปุย  เนื่องจากแต่เดิม(50 ปีโดยประมาณ) จากที่เราได้นั่งพูดคุยกับผู้เฒ่าที่มีอายุมากที่สุดในหมูบ้าน  ซึ่งผู้เฒ่าคนนี้เองก็เป็นลูกชายเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ของผู้ที่มีอายุมากที่สุดของหมู่บ้านถึง 100 ปีเลยทีเดียว  ในสมัยนั้นดอยปุยได้มีการปลูกฝิ่นเป็นจำนวนมาก  ยาเสพติดระบายอย่างรวดเร็วในสมัยนั้น  พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว  จึงมีรับสั่งให้ทางการเข้ามาดูแลเรื่องการปลูกฝิ่นของชาวบ้านในภาคเหนือ  เพื่อให้ความรู้ทางการเกษตรของชาวบ้านเปลี่ยนจากการปลูกฝิ่นมาเป็นปลูกพืชผักสวนครัวขายแทน  ตั้งแต่นั้นมาชาวม้งที่อยู่ดอยปุยก็หันมาเปลี่ยนแปลงความเป็นอยู่ทุกอย่าง  ผู้เฒ่าบอกว่าจากที่เคยสูบฝิ่นกันจำนวนมkกในหมู่บ้าน(ในตอนนั้น)ก็หันมาทำมาหากินกับแบบพอเพียง  ปลูกผักขายบ้าง เย็บรองเท้าขายบ้าง เย้บเสื้อผ้าขายบ้าง

          ด้วยความที่ดอยปุยมีอากาศค่อนข้างเย็นทำให้พืชผลผลิตที่ออกมามีคุณภาพที่ค่อนข้างสูง  จึงทำให้พ่อค้าคนกลางเดินทางมารับไปขายในเมือง  จากนั้นเองดอยปุยก็มีการปรับเปลี่ยนให้เป็นในเชิงท่องเที่ยว  ทำให้มีรายได้มากขึ้น  ชาวม้งไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่  ก็มีรายได้มากขึ้น  ทำให้การปลูกฝิ่นหายไปจนหมดสิ้น

          นั่นเองก็เป็นที่มาของดอยปุย  แต่ตอนนี้ดอยปุยได้กลายมาเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญของจังหวัดเชียงใหม่ไปแล้ว  เพราะนักท่องเที่ยวทีมาสักการะดอยสุเทพก็มักจะขับรถมาเที่ยวดอยปุย  เพราะหากขับมาดอยสุเทพแล้วก็ไม่ยากนักที่มาเที่ยวเลยจากดอยสุเทพมา 10 กิโลเมตรโดยประมาณก็จะเจอชาวม้งที่เค้ามีเอกลักษณ์ของชนเผ่าเค้าเอง  และที่นี่ก็เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้อีกบรรยากาศหนึ่งของเชียงใหม่  แต่ที่โดเด่นเป็นอย่างมากที่ทำให้หมูหิน.คอม ประทับใจเป็นอย่างมากก็คือ  มะคุเทศน้อย  เราจึงเรียกเค้าเหล่านี้ว่า "มะคุเทศน้อยแห่งดอยปุย"

           รถของทีมงานหมูหิน.คอม กำลังขับลงจากเขาเข้าสู่หมู่บ้านชาวม้ง  เราก็ได้เห็น "มะคุเทศน้อยแห่งดอยปุย" วิ่งกันขวักไขว่  มาต้อนรับแขกที่มาเยือนหมู่บ้านชาวม้ง  แล้วเราก็ได้เจอ "เจ้าเม่ง"และ"เจ้าป๋อ" สองมุคุเทศ  ที่เป็นเพื่อนซี้กันมาหาที่รถแล้วถามเราว่า "พี่คะต้องการมะคุเทศพาเที่ยวไหมคะ  เราสองคนพาเที่ยวได้นะ" เราก็เลยถามไปว่า "ราคาเท่าไหร่ล่ะ" เจ้าสองคนก็ตอบมาว่า "แล้วแต่พี่จะให้ค่ะ" จากความน่ารักและคำพูดคำจาอ่อนหวานของเจ้าหนูสองคนนี้  จึงทำให้เราเลือกทีจะมี  "มะคุเทศน้อยแห่งดอยปุยนำเที่ยว"

           จากการที่เราได้สอบถามสองมะคุเทศนี้  จึงทำให้เราทราบถึงที่มาที่ไปของ  "มะคุเทศน้อยแห่งดอยปุย" ว่า.....หากว่างเว้นจากเรียนหนังสือก็จะมาเป็นมะคุเทศที่หมู่บ้านของตน  จากการที่นักท่องเที่ยวเพิ่มขึ้นมากในแต่ละปี  โดยพื้นเพของชาวเขาที่นี่เป็นชาวม้ง  นักท่องเที่ยวที่เข้ามาก็มาเที่ยวแบบเชิงวัฒนธรรม  คุณครูที่โรงเรียนหมู่บ้านชาวม้งจึงได้จัดตั้ง "ชมรมมะคุเทศน้อย" ขึ้นมา เพื่อให้เด็กๆได้มีรายได้เสริม  มะคุเทศน้อยและคนจะมีบัตรห้อยที่คอแสดงถึงว่าเป็น  "มะคุเทศน้อยแห่งดอยปุย"  โดยเด็กๆเหล่านี้จะพาทุกท่านเที่ยวชมวัฒนธรรมความเปนอยู่ของชาวม้ง  ที่ได้จัดขึ้นอย่างเป็นระเบียบภายในพื้นที่หมู่บ้านชาวม้งของพวกเขา

          เรามาเริ่มเดินเที่ยวกันเลยดีกว่าครับ.......เม่งและป๋อจำนำทางเราเดินชมกันครับ   เริ่มแรกเราเดินขึ้นเนินไปก็จะเจอร้านขายชาและของหมักดองเช่นลูกท้อ  ขายกันเยอะแยะไปหมด  ร้านเครื่องเงิน  พลอย  เสื้อผ้าชาวม้ง  และมีอยู่ร้านนึงที่ต้องตาเรามากก็คือรองเท้าครับ  รองเท้าที่นี่คล้ายรองเท้าของจีนและที่สำคัญเค้าเย็บมือครับ  แบบที่นี่ก็เก๋ไม่เบาและมีหลากหลายสีให้เลือกไม่ว่าจะเป็น สีแดง สีม่วง สีเหลือง  มีแบบวัยรุ่นๆทั้งร้านเลย แบบผูกก็มี ผูกแบบไหนตามใจชอบได้ ตัวอย่างก็ดูกันรูปได้เลยครับ  แต่เป็นแบบผู้หญิงนะครับผู้ชายไค่อยมี  อิๆผมเลยเลือกให้ผู้หญิงของผมไปคู่นึงครับสีเหลืองแดงสวยใช่เล่น  หากพูดถึงราคาก็ไม่แพงสักเท่าไหร่คู่นึงก็อยู่ที่ 350 บาทครับ  หากเป็นงานแฮนด์เมกถือว่าราคาไม่แพงเลยครับ

          เดินไปสักนัดก็จะเจอปืนไม้  ที่เป็นภูมิปัญญาชาวบ้าน  ที่เค้าเอาไว้ล่าสัตว์ในสมัยก่อนโน้น  มีให้ลองกันครับ 3 ดอก 10 บาท(อย่างที่ผมกำลังยิงในรูปครับ)  จากนั้นก็ไปเจอผู้เฒ่าที่มีอายุมากที่สุดในหมู่บ้าน  อายุท่านถึงร้อยปีทีเดียวนะครับ  แต่ยังแข็งแรงมากเดินเหินสบายๆ  แต่หูแกไม่ค่อยได้ยินเท่าไรนัก  เพราะเสื่อมไปตามกาลเวลาครับ  แต่แกพูดภาษากลางของไทยไม่ค่อยได้  เม่งกับป๋อจึงเป็นล่ามให้เราครับ 

          จุดไฮไลท์ของหมู่บ้านชาวม้งที่นี่อยู่ที่สวนหย่อมมี่เค้าจัดขึ้นมาเพื่อเป็นการบ่งบอกถึงความเป็นอยู่ในสมัยก่อนว่าเป็นอย่างไร  เช่นตำข้าว  นวดแป้ง  หรือสิ่งของของชาวม้งที่ใช้กันในสมัยโบราญอุปกรณ์เป็นไม้ซะส่วนใหญ่  และที่บ่งบอกมากที่สุดคือเค้ามีการปลูกฝิ่นให้ดูว่าต้นฝิ่นและดอกฝิ่นเป็นอย่างไร  แต่บังเอิญที่เราไปดอกฝิ่นยังไม่บานครับ  และก็มีดอกซากุระที่ชาวม้งเค้าเรียกกันดอกเค้าก็จะคล้ายดอกซากุระครับ

           เม่งกับป๋อแนะนำเราให้ลองเช่าชุดม้งครับ  ราคาก็อยู่ที่ 30 บาททุกชุดครับ  เค้าก็จะมีเครื่องประดับตกแต่งครบชุดครับ   ชุดก็จะมีอยู่หลากหลายมาก  แต่เราก็เอาชุดประจำเผ่าที่เค้าใส่กัน  ปัจจุบันเค้าจะใส่กันเฉพาะงานสำคัญๆเท่านั้นเช่น งานแต่งงาน  วันขึ้นปีใหม่ม้ง  ประมาณนี้ครับ  แต่ในสมัยก่อนเค้าแต่งชุดแบบนี้กันเป็นกิจวัตรครับ  ชุดของเค้าจะมีความหนามาก  เนื่องด้วยภูมิประเทศที่ชาวม้งอาศัยอยู่มีอากาศหนาวเย็นเครื่องแต่งกายของเค้าก็เลยต้องอบอุ่น  เพราะชดที่เราใส่จะหนามากครับ  หากใครได้มีโอกาสไปเที่ยวดอยปุยก็ลองเช่าใส่ดูกัน  หากที่ใครที่ใส่เครื่องเงินเยอะๆชาวม้งถือว่าเป็รคนมีฐานะครับ 

            หลากหลายเสน่ห์ของดอยปุยมีอยู่มากมายแต่ที่หมูหิน.คอม  ขอชื่นชมก็คือ "มะคุเทศน้อย" นี่แหละครับทำให้เด็กมีรายเสริมช่วยเหลือครอบครัว  และเป็นการใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์  แต่มีอยู่อย่างนึงที่  หมูหิน.คอม  อยากจะชี้แนะอยู่อย่างนึงก็คือว่าการสอนให้เด็กๆชาวม้งให้ขอเงินจากนักท่องเที่ยวจากที่ต่างๆ มันทำให้การท่องเที่ยวของหมู่บ้านดอยปุยไม่มีเสน่ห์หรืออาจะทำให้เสน่ห์ของชาวม้งที่นักท่องเที่ยวต้องการจะเดินทางมาดูวัฒนธรรมที่ดีงามนั้นรู้สึกไม่ดีนัก  เพราะจะมีเด็กอยู่กลุ่มนึงที่เค้าคอยขอเงินจากนักท่องเที่ยวอยู่และสามารถพูดได้ทุกภาษา  ไม่ว่าจะเป็นภาษาญี่ปุ่นหรือภาษาจีน เยอรมัน ศรั่งเศษ  แต่จะพูดได้เฉพาะประโยคเดียวเท่านั้นครับ

         หมูหิน.คอม ขอฝากตรงนี้ไว้ด้วย  เพราะใช่ว่าจะทำให้เสน่ห์ของชาวเชียงใหม่ค่อยๆเสื่อมลง  บางทีอาจะทำให้เสน่ห์ของคนไทยอย่างเราๆหมดไปก็ได้นะครับ  แต่ถึงอย่างไร หมูหิน.คอม  ก็ยังส่งเสริมให้เด็กไทยมีอนาคตที่ดีนะครับ 

         ทริปหน้า  หมูหิน.คอม  จะพาเที่ยวที่ไหนอีกติดตตามกันต่อไปนะครับ  ไม่ว่าจะเป็นที่ไหนไม่ว่าจะหมูๆหรือหินๆ  หมูหิน.คอม  จะพาเที่ยวต่อไปเพื่อเก็บรูป เรื่องและวีดีโอมาให้ได้ดูชมกันครับ