หลังจากที่หมูหินพาท่านนั่งเรือเมล์มาเที่ยวที่หลวงพระบางกันแล้ว วันนี้หมูหินดอทคอม เปลี่ยนบรรยากาศพาท่านนั่ง Speed Both หรือ เรือเร็ว กลับไปข้ามแม่น้ำโขงทางฝั่งห้วยทราย-อ.เชียงของ เพื่อกลับสู่มาตุภูมิกันครับ  มาดูกันครับจะหวาดเสียว หรือจะมันส์แค่ใหนกัน

     เรือเร็วที่ว่านี้เป็นพาหนะอีกชนิดหนึ่งที่ชาวลาวตามฝั่งน้ำโขง ใช้เป็นพาหนะในการสัญจรไปมา และรับส่งนักท่องเที่ยวระหว่างห้วยทราย-หลวงพระบางด้วยครับ ลักษณะเรือก็เป็นเรือเร็วเหมือนๆกับที่มีอยู่ในบ้านเราแหละครับ เท่าที่นั่งคุยกับนายน้ำ(ภาษาลาวที่ใช้เรียกกับตันหรือคนบังคับเรือ) เรือที่ใช้กันอยู่เป็นเรือที่ซื้อมาจากประเทศไทยเรานี่เอง จากจังหวัดไหนผมก็จำไม่ได้ซะละ แถบๆภาคกลางนี่ล่ะครับ ลำตัวเรือมีความยาวกะด้วยสายตาน่าจะประมาณ 4-5 เมตร เป็นเรือขนาดกลาง  เครื่องยนต์ก็ใช้ของ Toyota 4AFE เค้าว่างั้นนะ ถอดระบบเกียร์ออกต่อเพลาตรงกับใบพัดเลย ราคาค่าตัวเจ้าพวกนี้ที่ซื้อจากบ้านเราไปแบบครบชุดใช้วิ่งได้เลยก็อยู่ที่ 70,000     บาทไทย แต่ถ้าสั่งเฉพาะตัวเรือไม่เอาเครื่อง ไม่เอาเบาะ ไม่เอาผ้าคลุมก็40,000บาทถ้วน (ไม่รู้ว่าถูกหรือแพง)

     นัดรถมารอรับ หมูหินก็ต้องตื่นกันตั้งแต่ตี5เพราะ มัวแต่ไปหลงระเริงแสงสีในช่วงกลางคืน เลยไม่ได้เก็บข้าวเก็บของสักชิ้น สุดท้ายไปถึงท่าเรือราวๆ8โมงนิดๆ เร็วกว่าที่คาดไว้ มาถึงก็นั่งรอคนขายปี้เรือ(ตั๋ว) กว่าจะได้ตั๋วก็ปาเข้าไป9โมงกว่าแล้วครับ สงสัยเค้าจะกะเวลาเผือให้เรามาเร็วๆไว้ก่อนจะได้รู้ว่ามีผู้โดยสารเต็มมั๊ย เพราะถ้าไม่เต็มเขาจะไม่ออกเรือ ต้องเหมากันไปเอง  ถ้าเหมาก็ลำละ9,000บาทน่ะ ส่วนค่าโดยสารปกติก็คนละ 1,150บาท (280,000กีบ) แบ่งจ่าย2ครั้งครับ ไปจ่ายอีกครึ่งบางแบงครับ เรือลำนึ่งนั่งโดยสารได้ 8คน ยังไงเจ้าของเรือก็ไม่ขาดทุนครับ

     เราออกเรือกันเกือบๆ10โมงครับ และเราต้องแวะเปลี่ยนเรือลำใหม่ เพราะลำที่เรานั่งกันกาบเรือโผล่พ้นน้ำไม่ถึงคืบ อันตรายครับ น้ำมีสิทธิ์เข้าเรือได้หากวิ่งด้วยความเร็วสูงๆ หลังจากแวะเปลี่ยนเรือลำใหม่ค่อยอุ่นใจหน่อยครับ  หมูหินแนะนำว่าควรใส่เสื้อแขนยาว นุ่งกางเกงขายาวนะครับ เพราะเค้ามีให้แค่เสือชูชีพและหมวกกันน๊อกเท่านั้น ไม่งั้นจะโดนแดดเผาจนตัวดำเหมือนหมูหินนะครับ จนป่านนี้สีผิวผมยังกลับมาเหมือนเดิมเลยครับ

     ระหว่างพวกเราทานข้าวกันอยู่ นายน้ำก็ตามช่างมาซ่อมเครื่องยนต์ ซ่อมกันอยู่นานเหมือนกันครับจนเราทานข้าวกลางวันเสร็จ ถึงจะซ่อมเสร็จกัน แต่หมูหินดูๆแล้วรอบต่อไปคงไม่น่ามีปัญหาเพราะช่างตัวจริงลงมือเองนี่ครับ งานนี้หมดปัญหา นายน้ำพาเราแล่นเรือแหวกลำน้ำโขงด้วยความเร็วกว่าเดิม เพื่อไปให้ทันเรือเมล์เที่ยวสุดท้ายที่จะเข้าถึงตัวเมืองห้วยทราย จนกระทั่งเราไปทันเรือเมล์ที่ท่าเรือเร็วพอดิบพอดี เลยไม่ต้องนอนค้างที่หมู่บ้านนี้ แต่ก็นะ..เรือเมล์ไม่ได้วิ่งด้วยความเร็วอย่างสปีดโบ๊ทนี่ครับ เรานั่งเรือเมล์ไปอีกเกือบๆ 3 ชั่วโมง จากตอนที่อยู่ท่าเรือเร็ว 4โมงเย็น ไปถึงห้วยทรายเกือบ1ทุ่มครับ พลาดครับ พลาด.. ไม่ได้ข้ามฝั่งกลับไทย หมูหินเลยต้องนอนค้างที่ห้วยทรายอีก1คืน ทั้งๆที่เห็นแผ่นดินบ้านเกิดอยู่แค่นอกหน้าต่างนี่เอง...