| การปีนหน้าผาและโรยตัว |
การปีนหน้าผา
- กิจกรรมการปีนหน้าผา
เป็นอีกกิจกรรมหนึ่งที่ถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ
เพราะถือว่าเป็นการท่องเที่ยว
ที่เข้าไปสัมผัสกับธรรมชาติอย่างใกล้ชิด
โดยไม่ได้ทำการเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อม
ไม่ก่อมลภาวะหรือความเสียหายแก่
สถานที่ใด ๆ ทั้งสิ้น
- นอกจากความเพลิดเพลินแล้ว
การปีนหน้าผายังเป็นกีฬาอย่างหนึ่งด้วย
เพราะร่างกายได้เคลื่อนไหวและออกแรงใน
การพยายามที่จะไปให้ถึงจุดสูงสุดที่ตั้งใจเอาไว้
แต่การปีนหน้าผาใช่แต่จะใช้กำลังและความคล่องตัวเพียงเท่านั้น
ยังรวม
ถึงการมีสมาธิและความมั่นคงในการที่จะผ่านชะง่อนหินและด่านต่าง
ๆ
ที่สร้างขึ้นโดยธรรมชาติ
นอกจากนั้นการตัดสิน
ใจที่รอบคอบ
ประสบการณ์และความชำนาญก็มีส่วนสำคัญ
เพราะการผิดพลาดบางครั้งอาจจะเกิดอาการบาดเจ็บและเป็น
อันตราย
- การปีนหน้าผานั้นอาจจะดูคล้ายการปีนเขาก็จริง
แต่มีอันตรายน้อยกว่ามาก
โดยบริษัทนำเที่ยวจะมีการทำเครื่องหมาย
หรือเครื่องยึด
ทำให้สะดวกและง่ายต่อการปีน
มีผู้ควบคุมเชือก หรือบีเลเยอร์
(Belayer)
ช่วยดึงและแนะนำการปีนอยู่ที่
พื้นด้านล่าง
และจะมีการฝึกสอนให้รู้จักเทคนิค
อุปกรณ์
และทดลองปีนกับหน้าผาจำลองก่อน
- ในระยะแรก ๆ
กลุ่มนักปีนหน้าผาส่วนใหญ่จะเป็นชาวต่างชาติที่เดินทางเข้ามาท่องเที่ยวในประเทศไทย
โดยเฉพาะ
ที่กระบี่ได้รับการกล่าวขานถึงความสวยงามของสถานที่และความซับซ้อนของหน้าผา
ในขณะที่คนไทยยังมองว่าการปีน
หน้าผาเป็นกิจกรรมที่อันตราย
แต่ในปัจจุบันหลังจากที่กระแสการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ได้รับความสนใจจากนักท่องเที่ยว
ชาวไทย
ก็มีการแสวงหาการท่องเที่ยวแบบใหม่
ๆ ที่เน้นการผจญภัย
และความตื่นเต้น เช่น
การล่องแก่ง ดำน้ำ
ขี่จักรยาน เสือภูเขา
และกิจกรรมการปีนหน้าผา
ทำให้ปริมาณผู้สนใจ
และบริษัทนำเที่ยวที่จัดกิจกรรมในลักษณะนี้เพิ่มมากขึ้น
|
|
อุปกรณ์พื้นฐานสำหรับการปีนหน้าผาเบื้องต้น |
- อุปกรณ์พื้นฐานสำหรับการปีนผาเบื้องต้นแบบ
Top Roping มีดังนี้
ฮาร์เนส (Harness)
หรือสายรัดสะโพก
ลักษณะเป็นห่วงส่วนเอวและส่วนขา
ซึ่งถูกโยงไว้ด้วยกันโดยสายในล่อนทั้ง
ด้านหน้าและด้านหลัง
สามารถรับน้ำหนักได้ถึง 2
ตัน
- คาราไบเนอร์ (Carabiner)
เป็นห่วงเหล็กหรืออะลูมิเนียม
อัลลอย (อย่างหลังนิยมกว่าเพราะน้ำหนักน้อยกว่า)
สามารถ รับแรงดึงได้ 2 ตัน
หลายรูปร่างและขนาด
ขึ้นอยู่กับการใช้งาน มี 2
ประเภทหลักคือ แบบมีตัวล็อก
(Screwgate Carabiner) และแบบไม่มีตัวล็อก
(Snap Carabiner)
สำหรับตัวที่ใช้เกี่ยวกับห่วงฮาร์เนสทุกตัวต้องมีตัวล็อกเสมอ
- ควิกดรอว์ (Quickdraw)
คือสายไนลอนสั้น ๆ
ซึ่งมีคาราไบเนอร์เกี่ยวอยู่ตรงปลายทั้ง
2 ข้าง
ใช้สำหรับเกี่ยวกับหมุด
ตามหน้าผา
ป้องกันการตกจากที่สูงทีเดียวถึงพื้น
- อุปกรณ์บีเลย์ (Belay Device)
ใช้สำหรับผ่อนเชือกให้นักปีนผาและควบคุมความเร็วในการโรยตัว
มีชื่อเรียกแตก
ต่างกันไปตามรุ่นที่ผลิต
เช่น Grigri, Figure of Eight, ATC
- รองเท้าปีนผา
จะมีพื้นเรียบ
ไม่มีดอกยาง
หัวรองเท้าแคบเพื่อให้สอดเท้าเข้าไปบนช่องหินได้สะดวก
เมื่อสวมแล้วต้อง
รู้สึกว่าคับแน่นจึงจะเหมาะกับการปีนหน้าผา
- แมกนีเซียม คาร์บอเนต หรือ
ผงชอล็ก เป็นผงคล้ายแป้ง
ใส่ถุงผ้า
ห้อยไว้ด้านหลังของนักปีนผา
ใช้สำหรับลดความชื้น
ที่มือเพื่อความถนัดในการเกาะเกี่ยว
- เชือกสำหรับปีนผา (Kernmantle)
เป็นเชือกลักษณะพิเศษ คือ
มีความเหนียว ไม่ยืดง่าย
สามารถรับแรงดึงได้ถึง 2
ตัน
เชือกเส้นหนึ่งประกอบด้วยเชือกเส้นเล็ก
2
เส้นควั่นกันอยู่ชั้นในสุดและพันด้วยไนลอน
ความยาวมาตรฐานของเชือกคือ
45 เมตร 50 เมตร และ 60 เมตร
|
|
การฝึกปีนผาเบื้องต้น |
- ตัวอย่างหนึ่งของการฝึกปีนหน้าผา
ของชมรมปีนหน้าผากรุงเทพฯ
ซึ่งเปิดเป็นโรงเรียนสอนปีนหน้าผา
ทำการฝึกโดย
เริ่มจากการเรียนรู้ถึงอุปกรณ์
การใช้
ระบบการทำงานและเทคนิคในการปีน
- ในการฝึกขั้นต้นหลังจากการแนะนำอุปกรณ์แล้ว
จะเป็นการฝึกการปีนแบบ
Bouldering
ซึ่งเป็นการปีนโดยใช้เพียง
รองเท้าและผงแมกนีเซียม
คาร์บอเนตกันลื่นเท่านั้น
ในการฝึกปีนหน้าผานั้น
มีหลักอยู่ว่าการปีนหน้าผาที่ดี
คือต้องเคลื่อน
ไหวโดยให้ร่างกายอยู่ในลักษณะสมดุลกัน
ลักษณะการปีนของแต่ละคนจะไม่เหมือนกัน
ผู้ปีนจะต้องสังเกตว่าการเคลื่อน
ไหวแบบไหนที่ตนเองถนัดและสามารถเคลื่อนต่อไปได้โดยไม่ต้องเสียแรงมากเกินไป
การปีนต้องอาศัยความมั่นคงของมือ
และเท้าในการเกาะและเหยียบ
- หลังจากการฝึก Bouldering
ก็เป็นการฝึกผูกเงื่อนเชือกปีนผา
(Kernmanle)
ซึ่งมีความเหนียวแข็งแรง
สามารถ รับแรงดึงได้ถึง 2
ตัน บิดให้เป็นห่วง
หมุนเกลียว 2 ครั้ง
ใช้ปลายเชือกด้านหนึ่งสอดเข้าไปในห่วง
แล้วย้อนกลับมาพันขึ้น
พันลงตามแนวเดิมของเชือก
ซึ่งเป็นการผูกแบบเงื่อนเลขแปด
การผูกเชือกนี้สำคัญมากสำหรับนักปีนผา
เพราะจะใช้ผูกกับ ห่วงฮาร์เนสเพื่อดึงตัวนักปีนผาไว้กรณีที่ตกลงมา
- การปีนผาเบื้องต้นมักจะเริ่มจากการปีนแบบ
Top Roping คือมีผู้ปีนนำ (Leader)
นำเชือกขึ้นไปสอดผ่าน แองเคอร์
(Anchor)
ซึ่งอยู่ตรงจุดปลายทางของการปีน
ดึงเชือกลงมายังพื้นให้ปลายด้านหนึ่งยาวพอที่ผู้ปีนสามารถ
ผูกเงื่อนเลขแปดไว้กับฮาร์เนสของตัวเอง
ส่วนปลายเชือกอีกด้านหนึ่งนั้น
บีเลเยอร์จะร้อยผ่านอุปกรณ์ที่เรียกว่า
บีเลย์ (Belay Device)
แล้วคล้องอุปกรณ์บีเลย์ไว้กับห่วงฮาร์เนสของตัวเอง
อุปกรณ์บีเลยมีอยู่หลายแบบ
ทั้งบีเลย์ เพลต (Belay Plate)
รูปร่างแบน มีรู 2 รู
คล้ายกระดุมอะลูมิเนียมเม็ดใหญ่
ฟิกเกอร์ ออฟ เอท (Figure of Eight)
เป็นอะลูมิเนียมรูปร่างลักษณะคล้ายเลขแปดอาระบิก
ห่วงบนและห่วงล่างมีขนาด
ไม่เท่ากัน
อุปกรณ์อีกตัวคือ ATC
ลักษณะคล้ายตะกร้าใบเล็ก
เป็นชนิดหนึ่งของบีเลย์
บางครั้งอาจจะใช้กรีกรี (Grigri)
ซึ่งมีคันโยกสำหรับผ่อนเชือกและมีตัวล็อกอัตโนมัติช่วยผ่อนแรงได้ด้วย
- สำหรับการฝึกเบื้องต้นของชมรมปีนเขา
จะใช้เวลาในการฝึกที่ชมรมเป็นเวลาประมาณ
2 อาทิตย์
จึงจะมีการเดินทางไป
ยังสถานที่ท่องเที่ยวต่าง
ๆ
ข้อมูลเพิ่มเติม
- นักท่องเที่ยวและผู้สนใจสามารถสอบถามข้อมูล
และรายละเอียดเพิ่มเติมได้จากชมรม
และบริษัทนำเที่ยวที่จัดกิจกรรม
ปีนหน้าผา
และการโรยตัวจากหน้าผาได้
หรือสามารถหาอ่านข้อมูลได้จาก
คู่มือแนะนำเส้นทางปีหน้าผาในเมืองไทย
โดยสมพร สืบเหตุ
|
|
